Column: Grapefruitsap

Grapefruitsap

Het was een zwoele zomeravond, het was al donker, één schaap was niet in orde en daar wilde ik nog even naar kijken. Mijn mobiel ging af: een anonieme beller… ik word weinig gebeld door anonieme bellers, en die ene klant van het werk die anoniem belt zou mij om half elf ’s avonds niet lastig vallen. De andere mogelijkheid: Politie! Jawel het was de politie. Ze hadden een klacht gekregen over mijn schapen, ze zouden wormpjes hebben! Let wel om half elf ’s avonds wordt de politie dan daarvoor op je dak gestuurd. Voor het zieke schaap was ik in de weide.

Mijn schapenweides liggen aan een onverhard pad en de politie is dat blijkbaar niet echt gewend. Met groot licht kwamen ze aanrijden met op het dak ook nog eens twee grote schijnwerpers. Nou dáár zat ik op te wachten. Ik zei ‘doe dat licht even uit’. Dat was een foute opmerking, zoiets moet je natuurlijk niet tegen een agent zeggen. Zo’n knul van nog geen dertig in een uniform. Ze waren zoals altijd samen. Een vrouwelijke en een mannelijke agent. De lichten gingen uit en er kwam een gesprek op gang. Een mevrouw uit het dorp had gebeld over wormpjes op mijn schapen. De twee agenten waren door de meldkamer Eindhoven op pad gestuurd. De agente had een felle zaklamp bij zich en daarmee gewapend heb ik haar bij mijn schapen gelaten. Nou wil het geval dat mijn schapen nogal tam zijn, dus ze blijven staan, dus daar had mevrouw de agent al weer mazzel.

De agente bescheen mijn schapen op de kont, ze had begrepen dat de wormpjes aan de achterzijde moesten zitten…. ik liet haar zoeken. Mooi om te zien hoe een handhaver van de wet door een mevrouw uit het dorp op een zwoele zomer avond er op uit gestuurd wordt om wormpjes bij schapen te zoeken. De agente keek wat ongemakkelijk en vertelde dat ze niets kon vinden.

Het is erg lastig om het als dierenhouder goed te doen. De dreiging van wormpjes was er wel degelijk, de eitjes waren ook al wel gelegd op het schaap, maar door de dieren met een middel te behandelen krijgen de wormpjes in spe geen kans en blijven het eieren.

Nadat de agente was terug gekeerd van haar zoektocht naar wormpjes heb ik haar nogmaals meegenomen naar mijn schapen. Ik heb haar laten zien waar de eieren gelegd waren, en haar ook verteld dat de dieren twee dagen er voor tegen deze ellende behandeld had en dat ze nu drie weken beschermd waren.

Twee agenten waren nu niet bepaald nuttig bezig en ik als schapenhouder liep me te irriteren aan het feit dat ik me moest verdedigen tegen onkunde van een mevrouw ergens in de wijk. Eén telefoontje van haar aan de meldkamer was genoeg om dit gedoe in gang te zetten, zelf zat mevrouw waarschijnlijk met een glaasje grapefruitsap in haar achtertuin.

Het is een verhaal van de klok en de klepel. Maar waarom altijd die argwaan naar een boer? Iedere veehouder heeft het in zich om zijn dieren gezond te houden, daar is geen politie bij nodig!

Die huidmaden vormen wel een behoorlijke bedreiging voor de schapen het zijn dezelfde maden die je aantreft in de groenbak op hete dagen. Hoe het werkt: de vliegen leggen eieren op het schaap. Wanneer de eieren vochtig worden ontwikkelen de eitjes zich tot ontelbare wormen. De wormen zijn lichtschuw en kruipen naar de huid. Eenmaal daar aangekomen begint de ellende voor het schaap en dus ook voor de boer.

Het vraagt dus een constante waakzaamheid, de mevrouw weet waarschijnlijk niet hoe zeer ik mijn best doe dit te voorkomen. En waarom ze dan de politie belt is mij een raadsel. Ik hoop dat de mevrouw ook zo waakzaam is als het nieuwe gevaar zich meldt, als de wolf zijn intrede doet in het Brabantse landschap. Ik maak me daar zorgen over. Ik sluit niet uit dat de mevrouw met haar glaasje sap houdt van schapen èn van de wolf. De verantwoordelijkheid daar voor zal ze wel helemaal bij de boer neerleggen. Een ding hoop ik: dat ze ook waakzaam is als de wolf de schapen bedreigt.

Comments are closed.